Στην λογοτεχνία του 19ου αιώνα οι αναφορές στην αγνότητα της ελληνικής υπαίθρου δεν αποτελούν γνώρισμα σπάνιο. Το "Ειδύλλιον", ως μορφή έκφρασης της νεοελληνικής Τέχνης κατά τον ύστερο ρομαντισμό, κλείνει μέσα του τη δίψα του αστού αναγνώστη/ακροατή, να γευτεί με τρόπο απτό έναν κόσμο πηγαίας, μυστηριώδους, ίσως ακόμα και δαιμονικής, απόλαυσης του φυσικού κόσμου της υπαίθρου ως τοπίο ήθους ώριμης μα και άγριας ομορφιάς. Αξίζει κανείς να σταθεί σε πάρα πολλά σημεία. Στην δύ