Πρόκειται για έναν ύμνο στον Ευρυσθένη Γκίζα γραμμένο με έξοχο λογοτεχνικό οίστρο στα όρια παραληρηματικού πεζογραφήματος της εποχής. Ο ψευδώνυμος συντάκτης θα πρέπει ωστόσο να ήταν ιδιαίτερα μορφωμένος. Παρά την υπερβολή, τόσο το ύφος όσο και η εκρηκτική νοηματική δεινότητα που αποπνέει, σκιαγραφούν έναν λόγιο της "Βασιλεύουσας" με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις Τέχνες. Ο συντάκτης μας μεταφέρει στην περίοδο των εορτών στην Χριστουγεννιάτικη Κωνσταντινούπολη του 1887 μέχρι τη